Reizen bij reisverhaal Sossusvlei

Naam Reisverhaal:

Sossusvlei

De wekker staat om 05.30u maar al meteen is duidelijk dat dit voor Largo veel te vroeg is. Je mag in ons geval natuurlijk niet vergeten dat je reist met een kind van acht! We twijfelen nog even of we hem zouden wakker maken of niet maar beslissen om dit toch maar niet te doen, de reis is nog lang.

Terwijl vrouw en kind verder slapen lig ik te kijken naar de mensen die passeren een eind verder op de weg naar Sossusvlei. De weg is één grote stofwolk door de auto's jeeps en bussen met toeristen die allemaal de zonsopgang boven Sossusvlei gaan bekijken.

Na het ontbijt vertrekken ook wij naar Sossusvlei. Bij de ingang van het park betaal je 170ND(3 personen) en rij je verder in een beetje een buitenaardse omgeving. De weg is perfecte baan maar de omgeving is zo uitgestrekt en je ziet zover dat je dit met niets kan vergelijken. Voor je, achter je en links en rechts van je zie je zover je kan kijken niks anders dan de mooie, stille en enorme rode zandduinen. Stokstaartjes en struisvogels lopen in deze mooie omgeving op hun gemak naast de weg.

We bereiken de bekende "dune 45" en voor we iets kunnen zeggen is Largo al aan de beklimming begonnen. Met zijn lichtgewicht kunnen we hem natuurlijk niet volgen en met zijn uitstekende conditie is hij in geen tijd op de top. We nemen dan maar foto's en 45 min later is hij terug.Naar het schijnt was het uitzicht boven op de berg fantastisch. We geloven hem op zijn woord.

Verder naar Sossusvlei.De laatste 5km voor de vlei zijn enkel te bereiken met een 4x4 dus we parkeren onze auto en nemen een jeep(200ND). Na 10 min rijden en hobbelen bereiken we Sossusvlei en Deadvlei. Het is hier inderdaad zeer droog! De witte grond doet pijn aan je ogen en staat in contrast met de helblauwe lucht en dieprode zandduinen.In alle reisgidsen staat dat dit misschien wel het mooiste van Namibie is maar.....ik ga weer de moeilijke toerist uithangen want mij valt het een beetje tegen! Het is hier inderdaad mooi maar ook heel ééntonig. Wanneer je hier een half uurtje rondwandeld heb je het wel gezien. Had ik hier teveel van verwacht? Ik krijg in ieder geval spijt dat ik de zonsopgang hier gemist heb want dan schijnt het formidabel te zijn. Zullen we nog eens moeten terugkomen!

Bij het buitenrijden tanken we en rijden we naar de Sesriemcanyon.Dit is een zeer kleine canyon in vergelijkking met de grotere fish River Canyon in het zuiden van Namibie. De bewoners hier moesten vroeger zes riemen aan elkaar binden eer ze water uit de rivier konden halen, vandaar de naam Sesriem Canyon. Je kan gratis via een mooi pad naar beneden lopen en wandelen door de canyon. Alhoewel je hier veel minder over leest is dit best de moeite. Mooi, rustig en koel.Op de enorme rotsen zie je duidelijk de lijnen waar vroeger de waterlijn van de rivier geweest is en tussen de stenen zijn duizenden gaten waar vleermuizen hangen te slapen alhoewel je ze niet ziet, ook de talrijk aanwezige slangen laten zich niet zien.Hun uitwerpselen zijn echter duidelijk te zien en soms te ruiken.

We rijden terug naar onze lodge en rusten een beetje uit bij het zwembad. Onze lodge bied "sundowner drives" aan en dit hebben we voor straks geboekt. Te paard rij je onder begeleiding de woestijn in waar je de zonsondergang gaat bekijken en terugkomt in het donker onder de befaamde afrikaanse sterrenhemel (1050ND). Dat we tot hiertoe nog nooit op een paard gezeten hebben lijkt ons een detail. Een italiaans koppel rijd ook mee en we gaan onze paarden bekijken. Largo krijgt natuurlijk het rustigste en kleinste paard maar mijn paard, zo verzekerd de begeleidster mij, is een rustig paard dat maar één klein probleem heeft: hij kan niet verdragen dat het witte paard van mijn italiaanse collega rijder hem voorbij steekt! We moeten er gewoon op letten dat we een beetje uit elkaars buurt blijven. Er staat een houten trapje op de grond en we stappen op. Valt direkt op hoe hoog zo'n beest is! We vertrekken rustig achter elkaar de woestijn in, ik achter het gevreesde witte paard natuurlijk.Ben ik vertrokken of wou mijn paard zelf weg?Overtuigd van mijn rijderskwaliteiten probeer ik mijn paard een beetje in te houden maar natuurlijk luistert hij niet. We lopen, wandelen en rijden verder en genieten van de oorverdovende stilte in dit gebied. Nergens enig geluid behalve de hoeven van onze paarden op de woestijngrond. Zalig! In de verte lopen steenbokjes, en ander klein wild. Plots krijgt mijn paard zijn witte collega in het oog en beslist om het op een lopen te zetten. Als een volleerde cowboy trek ik aan de teugels begeleid met een flinke hooooow!De paarden op tv zijn niet hetzelfde als die hier want zowel mijn paard als het witte paard beslissen om te gallopperen. Ik hou mij vast en enkele meters verder stoppen de twee rivalen gelukkig toch. De begeleidster komt al lachend bij ons en vraagt of alles in orde is. We lachen mee maar ik voel nu al dat mijn kont morgen pijn zal doen.Ik heb op die enkele meters elke steen en put gevoeld! We bereiken de plek waar we de zonsondergang gaan bekijken en personeel van de lodge heeft hier een tafel met drankjes en hapjes klaargezet. Ik drink een gin-tonic en Anouck een glas witte wijn. Salami, olijven chips en de plaatselijke snack "biltong" liggen te wachten en smaken als nergens anders terwijl de zon in de verte achter de bergen ondergaat.Na het genieten van de stilte en de mooie omgeving is het tijd om terug op ons paard te klimmen en terug naar de lodge te rijden. Eén probleem: hier staat geen houten trapje! Het nuttigen van de gin-tonic(s) en witte wijn zijn ook niet echt bevordelijk om paarden te beklimmen maar uiteindelijk slaagt zelfs Anouck erin, op niet al te elegante wijze maar toch, om het paard te bestijgen. Wanneer ze dan ook nog in de juiste richting zit kunnen we vertrekken. De dieren volgen elkaar in het donker dus de terugrit verloopt rustiger. De vele verhalen die je leest over de sterrenhemel in afrika zijn niet overdreven. Zeker hier in de woestijn zie je honderden sterren. Onze gids wijst de melkweg en nog veel meer aan. Ik ken hier niets van maar geniet met volle teugen. Na een tocht van 4uur zijn we terug in de lodge en net op tijd om te eten. Het eten is weer speciaal en lekker hoewel hier de meningen over verschillen. Na het eten naar de kamer, douchen, een kussentje onder mijn achterste leggen en slapen.