Reizen bij reisverhaal Windhoek-Sesriem
| Naam Reisverhaal: | Windhoek-Sesriem |
Na een deugddoende rust staan we rond 07.00u op en genieten van het uitstekende ontbijt.
Terwijl we de wagen inladen valt het ons op dat de bewaker van de parking van het hotel wel heel dik gekleed is. Dikke zware jas, muts, en zelfs handschoenen terwijl het toch al rond de 20 graden is! In ons land lekker weer maar hier blijkbaar nog erg koud.
We vertrekken en gaan op zoek naar een bank. We pinnen geld en vertrekken richting Rehoboth. Tot dit stadje heb je vanuit Windhoek goede baan maar daarna beginnen de gravelwegen dus gaan we in Rehoboth inkopen doen. We rijden het dorpje binnen en gaan naar de "volkswinkel". Dit is een soort "spar" en hier is dan ook alles te verkrijgen. We kopen hier enkele flessen water, koekjes en andere dingen. Iemand van het personeel heeft gezien dat wij alles in onze handen houden en komt afgelopen met een winkelmandje voor ons.Service inbegrepen.
We vertrekken en even buiten de stad is het zover: onze eerste gravelweg. De eerste kilometers vallen best mee. Veel stof en steentjes maar niets om ons zorgen over te maken. We genieten en zien stokstaartjes, everzwijnen en haviken en langs de kant van de weg zien we in de bomen de gigantische wervernesten. Deze nesten worden gebouwd op een manier dat er geen slangen kunnen binnen dringen. Soms worden de nesten zo groot dat de takken van de boom afbreken. In sommige nesten wonen soms wel 100 vogels. De vogels gaan voor de kleintjes op zoek naar water soms tot wel 60km verder. Ze nemen het water in hun pluimen op en vliegen dan de hele afstand terug om hun kroost te laten drinken. Gelukkig hebben wij thuis café's op de hoek!
We besluiten om de weg via de "Spreetshoogte pas" te nemen. Deze weg staat aangeschreven als zeer mooi maar een beetje gevaarlijk. we rijden voorzichtig omhoog en boven op de top heb je plaats om de wagen aan kant te zetten en te genieten van het immense en mooie uitzicht. Naar beneden is best te doen omdat de steilste stukken intussen zijn aangelegd in asfalt.
Daarna bereiken we Solitiare. Solitiaire is in Nederland en Belgie bekend omdat de regisseur Ton van der Lee er een tijd gebleven is. Zijn belevenissen kan je lezen in het boek Solitaire en geeft je een goede kijk op het leven hier midden in de woestijn. In Solitiare kan je tanken, er is een kleine winkel voor drank en eten EN.... je kan er de beste warme appeltaart van de wereld eten. De camping bevind zich achter het eethuis en de winkel. We wandelen even rond en genieten van het uitzicht maar na het bekijken van de douches besluiten we dat camperen misschien toch niet echt voor ons weggelegd is.
We rijden verder en na een paar kilometers wordt de weg een stuk slechter. Dikke stenen scheren de onderkant van de wagen, bij het remmen slingert de achterkant weg en als er een tegenligger komt zie je seconden lang niets meer van het stof. Namibie ten top! Sommige toeristen hebben een zware en vooral hoge 4x4 en zij racen ons voorbij met een snelheid waarmee ze waarschijnlijk het mooie onderweg volledig missen. Alhoewel je kilometers door onbewoond woestijnlandschap rijd is de omgeving adembenemend mooi. Enorm uitgestrekte vlaktes met telkens wisselende kleuren strekken zich uit in alle richtingen en soms denk je aan het eind van de wereld te zitten.
Plots ligt midden op de weg een enorme rugzak, afgevallen van een toeristenjeep. In de verste verte geen wagen meer te zien dus diegene die deze rugzak verloren is zal dit pas merken als het al veel te laat is. In de rugzak zitten blikjes worst en tomaten, flesjes water, dikke truien, enz... De rugzak laten liggen midden op de weg is best gevaarlijk dus we nemen hem mee. Enkele kilometers verder zien we een machine aan de kant staan waarmee wegenwerkers de banen afschrepen. Naast de machine staat een klein, bouwvallig hutje waarin de wegenwerkers wonen wanneer ze kilometers ver van huis aan het werk zijn. We stoppen en overhandigen de rugzak aan deze mensen. Nog nooit mensen zo blij gezien met blikjes worst en tomaat.
We rijden nog verder over redelijk ruwe wegen en komen aan bij ons hotel voor twee dagen: De Dessert Homestead. Een zeer mooie lodge bestaande uit allemaal aparte huisjes midden in de woestijn. Vanop je bed heb je kilometers uitzicht op de woestijn met zijn opkomende- of ondergaande zon. Prachtig. Bij het kleine zwembad krijgen we een gratis "sundowner drink" aangeboden terwijl de zon ondergaat achter de bergen. We douchen en gaan naar de eetzaal. Geen uitgebreid buffet hier maar eten wat de pot schaft. Het eten is lekker maar niet wat we verwacht hadden, het heeft meer een franse invloed dan een afrikaanse.We laten het ons toch smaken en na een dessertje gaan we weer naar de kamer waar we alweer niet lang wakker meer zijn.
Wil je reageren?
Velden met een * zijn verplicht.
