Reizen bij reisverhaal Swakopmund-Khorixas
| Naam Reisverhaal: | Swakopmund-Khorixas |
Na het alweer flauwe ontbijt vertrekken we vandaag naar Damaraland. De rit naar Khorixas staat in ons "road book" aangegeven als saai, moeilijk en lastig. Na een paar kilometer merken we echter dat dit best meevalt. Het blijven natuurlijk gravelwegen maar ik kan constant 70a80km/u rijden.
De omgeving is zoals gewoonlijk weer adembenemend mooi. Enorm uitgestrekt, eenzaam en weids. Plots staat langs de kant van de weg een jongetje te zwaaien. We stoppen en hij brengt ons bij zijn broertjes en zusjes die even verder onder een armzalig hutje steentjes zitten te verkopen. Hun hut bestaat uit niet meer dan een paar takken met een vuil, gescheurd zeil erop. Waar de kinderen vandaan komen is een vraag want verder is er in deze woestijn niets te zien. Wanneer we beter kijken zien we enkele golfplaten bij elkaar staan en blijkt dat dit hun woning is! Schokkend! We kopen natuurlijk voor een euro een mooie steen die ze zelf gezocht hebben of uitgehakt hebben uit de rotswanden.
We rijden verder en bereiken het dorpje Uis. Uis was vroeger een dorp waar Tin werd gegraven maar na de sluiting van de mijn ligt het dorp er verlaten bij. Slechts enkele mensen zijn hier gebleven en zij proberen dan ook te overleven door de paar toeristen die hier dagelijks passeren iets te verkopen. Probleem is alleen: wat kan je verkopen midden in de woestijn? Steentjes dan maar. Het is mij een raadsel hoe de mensen het hier redden.
We rijden verder en zien langs de kant enkele Herero vrouwen zitten in hun typische victoriaanse kledij.Ook zij zitten in een schamel hutje en zijn bezig hun typische handgemaakte poppetjes te maken. We maken een praatje,(één van hen spreekt een beetje engels), kopen een poppetje en nemen mooie foto's van deze vriendelijke en mooie vrouwen.
De weg naar Khorixas valt beter mee dan verwacht en kort na de middag zijn we al op onze bestemming. We rijden nog een 45km verder naar het Petrified Forest. Het versteende woud dankt zijn naam aan het feit dat miljoenen jaren geleden bomen met een vloedgolf zijn aangespoeld vanuit Angola en dankzij een ingewikkeld proces van zuurstof, water en droogte zijn deze bomen versteend. Je ziet dat het hout is maar het voelt echt als rots aan. Ook kan je hier de Welwitchia plant bekijken. De Welwithia is een oerlelijke plant die heel oud kan worden in dit bizarre klimaat. De oudste planten hier zijn 500a600jaar maar in de buurt van Walvisbaai kan je planten gaan bekijken die 2000 jaar oud zijn. In dit klimaat en in deze droogte beslist een prestatie. We nemen de korte toer door het woud (70ND) en na een uurtje staan we weer op straat.
We rijden naar ons hotel. De Igowati lodge ligt aan de hoofdstraat van Khorixas en dat is niet meer dan logisch want Khorixas is niet meer dan een hoofdstraat en enkele buitenwijken. We nestelen ons aan het kleine zwembad en bekijken de tuin van het hotel waarin Gemsbokjes, Pauwen, Hoenderen en een struisvogel lopen.
Voor zonsondergang rijden we nog even de buitenwijken in. Eerst zijn we een beetje voorzichtig want een "Township" geeft je toch geen echt veilig gevoel maar we ondervinden dadelijk dat de mensen hier geen kwade bedoelingen hebben. Integendeel zelfs! Iedereen stopt om te zwaaien en te kijken naar die rare toeristen die hier in hun vuile, stoffige wijken komen rondrijden. Iedereen is ongelooflijk vriendelijk zonder dat er ook maar geprobeerd wordt om ons iets te verkopen of aan te smeren. De mensen zijn hier geen toeristen gewoon en daarom zijn ze ook zo puur. Geen verkoopspraatjes, geen opdringerige types die je iets proberen op te dringen. We zien op deze ganse rit niet één toerist, de meeste blijven allemaal in hun hotel(achter tralies zelfs!) waarna ze weer verder rijden naar het verre noorden. We delen ook hier weer lolly's uit en wanneer je de kinderen aan het raam van je auto ziet staan, smerig en vuil, en je ziet hun glimlach en blijdschap omdat ze een lolly krijgen is je dag goed.Wanneer ze hun lolly hebben rennen ze snel naar binnen om hun ouders te vertellen en te laten zien wat ze gekregen hebben, daarna komt mamma of pappa buiten om vriendelijk naar je te zwaaien.
Terug in het hotel wacht ons nog een ervaring. Ondanks de ongeveer 15a20 serveuses loopt alles tijdens het avondeten in het honderd. Namibie is nog niet klaar voor massa-toerisme zoveel is duidelijk. De Igowati lodge is één van de grotere lodge's en het personeel heeft moeite om tijdens volledige bezetting de boel draaiende te houden. Wanneer we binnenkomen zit er ongeveer 50 man aan tafel maar niemand is aan het eten. Er zijn geen borden, de tafels voor het buffet staan er al maar ze zijn het eten vergeten(klein detail!). We zetten ons neer en bekijken de soms hilarische taferelen. 5 bedienden dekken een tafel en brengen elk één(1) bord mee waarna ze alle 5 terug naar de keuken gaan elk één(1) bestek meebrengen. Daarna zijn de glazen aan de beurt. Stress???? Niet in Namibie!!! Het eten was typisch afrikaans en lekker. Maispap met ajuinsaus en varkenskotelettjes van de BBQ.
Wil je reageren?
Velden met een * zijn verplicht.
