Reizen bij reisverhaal Khorixas - Opuwo
| Naam Reisverhaal: | Khorixas - Opuwo |
Lekker ontbijt maar weer rampzalige bediening. Vandaag staan we voor de moeilijkste en zwaarste rit van de reis. Van Khorixas naar het verre en ruige Opuwo, hoofstad van de Himba's!
Dit is de rit waar ik ongelooflijk naar uitkijk maar ook een beetje bang van ben. De weg schijnt ongelooflijk mooi te zijn met heel veel te zien maar ook zeer lastig en ruig. We tanken en vertrekken, na ongeveer 100 km begint de weg erg slecht te worden. De mensen met een jeep of 4x4 hebben uiteraard minder moeite maar bij ons is het soms op het randje!
En dan gebeurt het: er ligt een gigantische steen die ik in het stof te laat opmerk en raak met mijn linkervoorwiel. Beetje verder begint de auto naar links te trekken en dan weet je het wel. Stoppen, uit- stappen en concluderen dat de velg geraakt is. De band is niet volledig lek maar verder rijden op deze velg is uitgesloten. Wiel wisselen dus. Na 20min kunnen we verder maar dan begin je pas echt na te denken. Ons enige reservewiel ligt erop, we zitten op ongeveer 150km van de volgende stad die naam waardig en terugkeren is ook uitgesloten! We rijden een stuk voorzichtiger verder dan eerst. Ineens (80km verder) zien we een paar hutten staan en wonder boven wonder langs de kant van de weg staat een bord "tyre repair". We stoppen en een grote, sterke neger komt naar ons toegelopen. We leggen uit wat ons probleem is maar hij verteld dat hij geen gerief meer heeft om ons te helpen. Wanneer ik hem vertel dat onze band niet volledig lek is maar vooral de velg een probleem is wil hij wel eens kijken en begint dan toch ons wiel te repareren. Met een steen en een soort hamer begint hij de velg recht te kloppen. Ondertussen is de helft van het dorpje al toegestroomt en zijn ze al met drie personen aan de velg aan het werken. Na een uurtje is de velg recht en gaat onze bandenman om een pomp. Hij komt terug met een fietspomp en begint mijn autoband op te pompen alsof zijn leven er van afhangt. Na een paar minuten is hij doodop natuurlijk en neemt één van de andere mannen het over. Zo gaat dit maar door en uiteindelijk slagen ze er toch in om de band hard genoeg te krijgen. De rekening voor al deze zware arbeid: 30ND (3euro) we geven de mannen een flinke fooi en vertrekken gerustgesteld verder op weg.
We passeren het bewaakte veehek waar de bewakers geen moeite doen om ons te controleren en we zo doormogen. Een paar kilometer verder zien we auto's aan de kant staan en wanneer we beter kijken zien we in een dal beneden de weg toeristen voorzichtig in de struiken lopen. We kijken wat hun aandacht getrokken heeft en zien een beetje verder een kudde giraffen staan. Zomaar aan de kant van de grote weg! Wat de toeristen in het dal niet zien maar wij vanboven wel zijn de kudde leeuwen die, gelukkig voor hun, de andere kant uitrennen! Dit had misschien wel anders kunnen uitpakken.
We rijden verder en na een tijdje beginnen we Himba's tegen te komen. Ook de Himba kinderen zie je langs de kant van de weg met hun vee lopen. Wanneer we stoppen bij een wel erg jong kind en hem een lolly aanbieden weigert hij die maar vraagt om water. We vullen zijn plastic flesje met water en vervolgen onze weg. We zien onze eerste Himba hut langs de weg en stoppen om een foto te nemen. Net wanneer we de deur van de wagen open doen horen we een imponerend gebrul van één of ander dier. Schrikken! We hebben de foto genomen maar echt ontspannen staan we er niet op.
Mede door deze stops en de eerdere lekke band begint het al aardig laat te worden. De zon begint redelijk te zakken en we beklimmen de steile Joubert pas. Deze is gelukkig aangelegd in asfalt zodat we hier geen problemen ondervinden. Beetje verder komen we een familie tegen, oma, mamma en een groep kinderen zitten samen op de kar getrokken door een ezel. De moeder komt naar ons toe en verteld dat de kleinste, baby gewikkeld in een deken, malaria heeft en dat ze op weg zijn naar de kliniek in Sestriem. Dat er in dit seizoen en in dit gebied normaal gezien geen malaria voorkomt willen we niet weten. Ze vraagt of we 20ND kunnen missen en we krijgen het niet over ons hart om dit te weigeren.
Weer vlug verder en nu moeten we toch echt opschieten, de zon zakt en in het donker rijden op deze slechte, steile wegen tussen al deze dieren die in het donker oversteken wil je echt niet meemaken. We passeren een rivierbedding waar nog een beetje water instaat en waar mensen zich staan te wassen. Het probleem is dat we niet weten waar we zitten, het is ongeveer 4 uur geleden dat we de laatste wegwijzer gezien hebben. Opuwo kan nog 10km ver zijn maar ook nog 100km! Een lichte ongerustheid maakt zich meester, zeker wanneer je boven op een berg komt en in de verte nog altijd niets ziet.
Maar dan opeens zijn we er! Opuwo! Het eerste waar je aan denkt wanneer je de stad binnenkomt is: chaos. Alles loopt hier door elkaar: ezels, geiten,kippen, varkens, alles loopt hier gewoon op straat. De volledig geklede Herero's lopen hier naast de bijna kompleet naakte Himba's. Langs de kant van de baan staan vuile gescheurde kapotte tenten die de plaatselijke markt moeten voorstellen. De Himba's lopen hier op straat met hun kinderen in een doek op de naakte rug of zitten samen in het stof op de grond. Overal ligt vuil en zitten mensen langs de kant van de weg een vuurtje te stokken. De Himba vrouwen die uit de kralen komen klimmen in een "bakkie" om terug naar hun dorp te rijden. Mannen met speren, stokken en messen lopen op straat. Verder zie je hier prachtig opgeklede Herero vrouwen met hun victoriaanse gewaden en zie je de jeugd modern rondlopen (af en toe zelfs met een gsm!) Zeer indrukwekkend. Je houd hiervan of wil hier zo vlug mogelijk weg. Ik vond het fantastisch.
De Ohakane lodge ligt midden in het centrum aan de grote baan. Een zwaar hek en een bewaker doen vermoeden dat het hier niet zo veilig is. Rechtover het hotel is de plaatselijke bar waar typisch Afrikaanse muziek klinkt tot laat op de avond. Ook de plaatselijke kapper heeft hier zijn zaak. Je kan kiezen uit 5 modellen die genummerd aan de muur hangen. Kapsel 1 is kort haar en kapsel 5 is nog korter! Meer keuze heb je niet! We gaan eten en op het menu staan noedels met groenten en varkensnek. Het vlees en vooral de beentjes doen me echter meer aan...... rat dan aan een varken denken of het zou wel een heeeeeeel klein varkentje moeten geweest zijn. we gaan slapen want morgen is weer een dag om naar uit te kijken. Morgen bezoeken we de Himba's!
Wil je reageren?
Velden met een * zijn verplicht.
